04 | 08 | 2020

Συνέντευξη Αφγανού μετανάστη-πρόσφυγα

«ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΜΟΥ ΚΑΙ ΝΑ ΠΟΛΕΜΑΩ ΠΑΡΑ ΕΔΩ..... ΕΔΩ Ο ΑΝΤΙΠΑΛΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΡΑΤΣΙΣΜΟΣ !»

 

 

Αυτά είναι τα λόγια ενός 23χρονου Αφγανού πρόσφυγα, που, παρά το νεαρό της ηλικίας του, έχει ζήσει καταστάσεις που εμείς δεν έχουμε δει ούτε στους χειρότερους εφιάλτες μας. Γνωριστήκαμε στον καταυλισμό των Αφγανών προσφύγων της Πάτρας, όταν πήγαμε με κάποιες συναδέλφους για να καταγράψουμε τις συνθήκες κάτω από τις οποίες ζουν οι άνθρωποι εκεί. Και, αν μη τι άλλο, είναι άθλιες.. Πρόχειρα κατασκευασμένες παράγκες, δίπλα σε μία χωματερή γεμάτη σκουπίδια. Οι, στην πλειοψηφία τους νεαροί, πρόσφυγες κοιμούνται στοιβαγμένοι δέκα δέκα πάνω σε βρώμικες μοκέτες και κουβέρτες.

 

Ο νεαρός αυτός ήταν από τους ελάχιστους που μιλούσαν αγγλικά και προθυμοποιήθηκε να μας βοηθήσει. Στην πορεία αρχίσαμε να του κάνουμε κάποιες ερωτήσεις και χωρίς να το καταλάβουμε, η διήγησή του μας συνεπήρε.

 

«Από μωρό παιδί θυμάμαι να μεγαλώνω ανάμεσα σε όπλα» μου είπε και το βλέμμα του έγινε μελαγχολικό, σαν να πέρασε ένας σωρός άσχημων αναμνήσεων μπροστά από τα μάτια του. Με την μητέρα του και τους τρεις μικρότερους αδερφούς του, ζούσαν σε μία μικρή φάρμα με λίγα οπωροφόρα δέντρα που ίσα ίσα τους έφταναν για προσωπική χρήση. Ο πατέρας του έλειπε συνεχώς. Ανήκε σε μία πολιτική παράταξη «...και δεν έκανε τίποτα άλλο εκτός από το να πολεμάει...». Η μόνη οικονομική βοήθεια που είχαν ήταν από κάποιους, λίγο πιο εύπορους, συγγενείς.

 

Όταν πριν από εφτά χρόνια ο πατέρας του σκοτώθηκε πάνω στην μάχη, ο ίδιος σε ηλικία 16 χρονών, έπρεπε να κάνει κάτι για να βοηθήσει την οικογένεια του. Ήταν η περίοδος που την εξουσία είχαν καταλάβει οι Ταλιμπάν και, στην προσπάθεια τους να δημιουργήσουν τους τέλειους δολοφόνους, στρατολογούσαν τους πάντες με το ζόρι. Επειδή δεν υπήρχαν δουλειές, οι περισσότεροι επέλεγαν την στρατολόγηση ως έσχατη λύση. Όσοι, όμως, δεν το άντεχαν, έφευγαν, δραπέτευαν..

 

Έτσι έφυγε κι αυτός και πήγε στο Πακιστάν. Εκεί δούλευε κι έστελνε χρήματα στην οικογένειά του ενώ παράλληλα έμαθε και αγγλικά παρόλο που δεν είχε πάει ποτέ σχολείο. Χρειάστηκε, όμως, να φύγει κι από εκεί. Πήγε στο Ιράν κι έμεινε εκεί μέχρι πριν από ένα χρόνο, όπου έδιωξαν πολλούς πρόσφυγες, καθώς είχαν ξεπεράσει τα 2,5 εκατομμύρια. Εξαιτίας του εμφυλίου δεν μπορούσαν να γυρίσουν στο Αφγανιστάν κι έτσι κατέφυγαν στην Κωνσταντινούπολη. Έπειτα στην Μυτιλήνη για τρεις μήνες, όπου έμεναν φυλακισμένοι σε καταυλισμούς. Από εκεί τους έστειλαν στην Αθήνα, όπου αντιμετώπισαν αρκετά προβλήματα. Έπρεπε να πληρώσουν 500 ευρώ για να εξασφαλίσουν την τρίμηνη παραμονή τους στην Ελλάδα. Τελευταία στάση η Πάτρα. Ο ίδιος βρίσκεται εδώ 15 μέρες και ψάχνει να βρει ποιος θα είναι ο επόμενος προορισμός του. «Από εδώ, έτσι κι αλλιώς, θα με διώξουν. Ακόμα και να ζητήσω άσυλο δεν πρόκειται να εγκριθεί. Ήδη πήγα στην αστυνομία αλλά δεν κατάφερα κάτι.. Πρέπει να βρω ένα καλύτερο μέρος..».

 

Τον ρώτησα αν επικοινωνεί με την οικογένειά του και η απάντησή του μου θύμισε την εποχή του ’60, όπου υπήρχε ένα μόνο τηλέφωνο σε κάθε χωριό και το χρησιμοποιούσαν όλοι. Στην προκειμένη περίπτωση, φυσικά, υπάρχει ένα κινητό τηλέφωνο στο χωριό του κι έτσι καταφέρνει και μιλάει που και που με την μητέρα του. Τουλάχιστον, έχει εξελιχθεί η τεχνολογία...

 

Στο τέλος, τον ρώτησα αν υπάρχει κάτι που να έχει χαραχθεί στην μνήμη του, μέσα από όλη αυτή την επίπονη περιπλάνησή του από χώρα σε χώρα κι αν θέλει να ξαναγυρίσει στο Αφγανιστάν. Η απάντησή του με καθήλωσε: «Στην χώρα μου υπήρχε μεγάλη φτώχεια. Επικρατούσε καχυποψία ακόμα και σε περιόδους «ειρήνης». Σε περιόδους πολέμου, ακόμα κι ένα μικρό παιδί μπορούσε να κουβαλάει μια βόμβα πάνω του.. Ήταν, όμως, η χώρα μου. Εκεί δεν υπάρχει κανένας να μου αντισταθεί. Κανένας δεν με φοβάται. Κανένας δεν με κοιτάει περίεργα όταν περνάω. Κανένας δεν με κοιτάει με οίκτο ή αηδία. Και στην τελική, από εκεί δεν μπορεί να με διώξει κανείς! Θα προτιμούσα να είμαι εκεί και να πολεμάω παρά εδώ.. Εδώ αντίπαλος είναι ο ρατσισμός!»

 

Τον ευχαρίστησα και του είπα πως την επόμενη φορά που θα πάω στον καταυλισμό, θα χαρώ να τον δω. Μου είπε πως το πιθανότερο είναι να έχει φύγει ως τότε..

 

Είναι δυνατόν να είμαστε τόσο απάνθρωποι, ώστε να κάνουμε έναν άνθρωπο που έχει περάσει τόσες κακουχίες, να προτιμά τον πόλεμο και κατ’επέκταση τον θάνατο από την παραμονή του στην χώρα μας;

 

 

Και όμως.. Ας κάνουμε κάτι, λοιπόν!

 

 

 

ΟΜΑΔΑ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑΣ

ΕΚΠΑΙΔΕΥΟΜΕΝΩΝ

ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΩΝ

Τ.Ε.Ι. ΠΑΤΡΩΝ

 

koinotopia.gr

Για να προβληθείτε κάντε κλικ εδώ.

Καιρός