17 | 08 | 2022

2008

Δ.Τ. Η «Πάπισσα Ιωάννα» του Εμμανουήλ Ροίδη στο ΔΗΠΕΘΕ

Αγαπητοί φίλοι

Μία ακόμα πολύ καλή παράσταση του ΔΗΠΕΘΕ έχουμε να σας προτείνουμε αυτή την περίοδο. Το έργο «Πάπισσα Ιωάννα» του Εμμανουήλ Ροίδη θα παίζεται μέχρι 20 Απριλίου 2008.

Το εισιτήριο κοστίζει 15 E και 10 E το φοιτητικό. Κάθε Πέμπτη 9μμ λαική βραδινή 12 E

Πολίτες Εν Δράσει

http://politesendrasei.gr

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

«Πάπισσα Ιωάννα» στο θέατρο Απόλλων της Πάτρας


Η «Πάπισσα Ιωάννα» του Εμμανουήλ Ροίδη είναι η τρίτη παραγωγή του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ.Πάτρας που θα παρουσιασθεί στο θέατρο Απόλλων ( πλατεία ΓεωργίουΑ 17, τηλ.2610273613) σε διασκευή-σκηνοθεσία Σωτήρη Χατζάκη Με το έργο αυτό δίνεται έμφαση στη νεοελληνική γραφή με έναν από τους πλέον διακεκριμένους έλληνες συγγραφείς. Η παράσταση αναδεικνύει το σατυρικό πνεύμα του συγγραφέα όπου με χιούμορ αγάπη και κατανόηση των ανθρωπίνων αδυναμιών θίγει όχι τη θρησκεία και το θρησκευτικό συναίσθημα αλλά τον τρόπο που διοικούνταν η εκκλησία κατά την περίοδο του μεσαίωνα.

Ο σκηνοθέτης της παράστασης σημειώνει:

Η Πάπισσα Ιωάννα είναι ένα έργο εμβληματικό της νεοελληνικής λογοτεχνίας μα και της σχολικής, εφηβικής μνήμης. Οι περιπέτειες και το τραγικό τέλος, της εύγλωττου ρασοφόρου ?με έναν τρόπο σκωπτικό και παιγνιώδη, αλλά και με αμφισημίες και πολυσήμαντα διφορούμενα- έκαναν το γύρο της αναγνωστικής μας ενδοχώρας, φωτίζοντας τη συλλογική μα και την ατομική συνείδηση των αναγνωστών?.

Συντελεστές :

Σκηνικά : Έρση Δρίνη

Κοστούμια: Γιάννης Μετζικώφ. Μουσική Ευγένιος Βούλγαρης. Φωτισμοί; Αντώνης Παναγιωτόπουλος

Βοηθός σκηνοθέτη :Έλενα Αλεξανδράκη

Βοηθός Σκηνογράφου: Μαρία Nαυρούζογλου


Στο βασικό ρόλο η ηθοποιός Μαρία Κατσιαδάκη

Παίζουν: Άρης Τρουπάκης, Χρήστος Μαλάκης , Μαριάνθη Φωτάκη, Δήμητρα Λαρεντζάκη, Αλέξανδρος Τσακίρης, Μαρία Πανουργιά.

Συμμετέχουν επίσης ο Λευτέρης Παπακώστας και ο Γιώργος Μάρκου

 

Το έργο θα ανέβει στο θέατρο Απόλλων  στις  28 Μαρτίου ( ώρα 9 το βράδυ ) και θα παίζεται μέχρι 20 Απριλίου 2008.

 

Από το Γραφείο Τύπου του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ.Πάτρας

 

Σημείωμα σκηνοθέτη

 

Η Πάπισσα Ιωάννα είναι ένα έργο εμβληματικό της νεοελληνικής λογοτεχνίας μα και της σχολικής, εφηβικής μνήμης. Οι περιπέτειες και το τραγικό τέλος της εύγλωττου ρασοφόρου ?με έναν τρόπο σκωπτικό και παιγνιώδη, αλλά και με αμφισημίες και πολυσήμαντα διφορούμενα- έκαναν το γύρο της αναγνωστικής μας ενδοχώρας, φωτίζοντας τη συλλογική μα και την ατομική συνείδηση των αναγνωστών.

Κείμενο ρηξικέλευθο, τολμηρό για την εποχή του, τάραξε και ταράζει τα νερά του τότε και του σήμερα, επιβεβαιώνοντας τη διαχρονική ευστοχία και τη σύγχρονη ματιά του. Ευτυχώς για τη λογοτεχνία και για την κοινωνία, δυστυχώς για την εξουσία, η ρήξη με τα κακώς κείμενα της κάθε εποχής, όταν είναι πραγματικά επαναστατική και ανυποχώρητη, καταγγέλλει την επαναληπτική ύβρι των δογμάτων εξουσίας ανά τους αιώνες.

Η εκμετάλλευση κάθε ιδέας, θρησκείας, επανάστασης ?το σύνολο σχεδόν των ανθρώπινων επιτευγμάτων και προσδοκιών- από αδίστακτους καιροσκόπους και πολυμήχανους τυχοδιώκτες, είναι η ιδρυτική πράξη του συστήματος εξουσίας που οδηγεί την πανανθρώπινη ελπίδα σε θανάσιμους εναγκαλισμούς βίας και υποταγής.

Όσον αφορά ιδιαίτερα στη θρησκεία, συνειδήσεις σαν του Ροϊδη, παρότι φαίνεται ότι κινούνται μεταξύ αθεϊσμού και αγνωστικισμού, φωτίζουν ωστόσο με το κεράκι της άσβεστης αγάπης προς τον άνθρωπο, το δρόμο για να ξαναβρεί η θρησκεία, κι ως εκ τούτου και η Εκκλησία, το βηματισμό της και να στραφεί εκεί όπου ορίστηκε. δηλαδή στην αγάπη, στη συμπόνια, στην παρηγορία του πάσχοντος ανθρώπου. Πάντα η σάτιρα έχει πόνο στα σπλάχνα της, και η κωμωδία, όταν επιτίθεται, το κάνει γιατί κάποιος, κάπου, κάποτε έχει στριμωχτεί άσχημα στο καναβάτσο.

Στο ίδιο το έργο τώρα, παρακολουθούμε, στην ουσία, την ιστορία μιας γυναίκας. Ένα κοριτσάκι αγνώστου πατρός θα περιπλανηθεί μέσα στο μεσαιωνικό ζόφο και θα ενηλικιωθεί, μαθαίνοντας την τέχνη της επιβίωσης, με όπλα την υψηλή ευφυΐα και τη διαλεκτική της σκέψη. Η βία, η υποκρισία, ο φαρισαϊσμός θα την περικυκλώσουν και τότε θα βιώσει την εμπειρία της παρενδυσίας. Ενδυόμενη αντρικό ράσο ?πράξη γνωστή και συνήθης στα συναξάρια των αγίων- θα ανέλθει σκαλί-σκαλί την κλίμακα της πατρογραμμικής ιεραρχίας, κυριαρχώντας στον κατεξοχήν ανδροκρατούμενο χώρο της εκκλησιαστικής δομής. Τη ματαιοδοξία θα τη μετατρέψει σε ανελίξιμο προτέρημα. στη φιλάρεσκη υπεροψία θα δώσει τα χαρακτηριστικά κομματικής σκέψης, θα καταστήσει τη δωροδοκία ρυθμιστή ισορροπιών. Το θερμό κορίτσι της υπαίθρου θα μεταβληθεί σε παγερό διαδρομιστή, υπενθυμίζοντάς μας ότι παρακολουθούμε την πορεία μιας πτώσης. Ενώ ανεβαίνει την Εκκλησιαστική ιεραρχία, η Ιωάννα πέφτει πιο κάτω κι απ? τη λύπη των αγγέλων. Έτσι, η ανακήρυξή της σε Πάπα θα είναι και η συντριβή της όποιας ηθικής δομής της είχε απομείνει. Όμως εκεί, στην κορυφή της φιλοδοξίας, όταν εξ ορισμού επέλθει η πλήξη, θα ξυπνήσει η επιστρωματωμένη απ? την καριέρα μήτρα της. Η ανθοφορία των αισθήσεων, θα περισφίξει το εξουσιαστικό τοτέμ και θα υγράνει τα σπλάχνα του. Το αρχέγονο φυσικό αίτημα θα ανατρέψει όλο το κατασκευαστικό επίτευγμα της Ιωάννας και η αναπάντεχη (;) εγκυμοσύνη της, η επερχόμενη αρχή του κόσμου, θα γίνει ταυτόχρονα και αρχή του τέλους της. Το παιδί θα γεννηθεί άωρο, εν μέσω καθολικής καταισχύνης και θα παρασύρει στο θάνατο τη γυναίκα που ήταν δένδρο αλλά ήθελε να γίνει πύργος.

Η παράσταση σεβάστηκε στο ακέραιο τη γλώσσα του συγγραφέα. Στο επίπεδο της ιστορίας, χωρίς την εξαίρετη καθαρεύουσα, ίσως το έργο να ήταν απλά ένα καταγγελτικό ράπισμα. όμως εδώ η γλώσσα έχει σώμα, έχει μυρωδιές, διεγείρει τα ρουθούνια, φέρνει σάλιο στα χείλη. Έχει δόνηση, ρυθμό, γλυπτικές αναλογίες. Η δυσκολία αφορούσε στην έλλειψη διαλόγων που έπρεπε να οργανωθούν με συρραφή λέξεων και φράσεων από πολλά διαφορετικά σημεία του έργου. Το τρίτο αφηγηματικό έδωσε τη θέση του σε πρώτο πρόσωπο όταν και  όπου έπρεπε. Όπως και στις πρότερες εργασίες μου (Φόνισσα, Νύχτα του τράγου, Του νεκρού αδελφού) υπάρχουν στο κείμενο διάσπαρτα εδάφια από τη Βίβλο και ιεροπρακτικά δρώμενα (γέννησης, βάπτισης, θανάτου, ιερογαμίας, κ.ά.). Οι άγγελοι που εμφανίζονται στο έργο είναι αμφίσημοι και δυσοίωνοι. Ούτε καλοί ούτε κακοί. καλόκακοι, σύμφωνα με την παράδοση του Δυτικού Μεσαίωνα και της Αναγέννησης. Το παπαδοπαίδι, ένα είδος ιερού σαλού, που χασκογελά σε κομβικά σημεία του έργου, είναι το μόνο που κλαίει στο τέλος, σύμβολο και σημείο μιας, εις τους αιώνες, απωλεσθείσας αθωότητας.

 

Σωτήρης Χατζάκης

Πάτρα, Φεβρουάριος 2008

Ένα εκπαιδευτικό παιχνίδι Γεωγραφίας - Πληροφορίες για την Ευρώπ

Αγαπητοί φίλοι

Σας προωθούμε ένα πολύ ενδιαφέρον εκπαιδευτικό παιχνίδι που μας έστειλε ο φίλος της mailing list Βαγγέλης Κοσμάτος πιστεύοντας ότι θα σας ενθουσιάσει. Στο τέλος σας δίνει τα αποτελέσματα και το χρόνο σας. Σωστές και λάθος τοποθετήσεις 44 κρατών στο χάρτη της γηραιάς ηπείρου σας δίνουν το τελικό σκορ. Μπορείτε βέβαια να το επαναλάβετε όσες φορές θέλετε βελτιώνοντας έτσι τις γνώσεις σας στη γεωγραφία της Ευρώπης του κοινού σπιτιού μας που βαίνει προς ολοκλήρωση της ενοποίησής του.

Παράλληλα σας στέλνουμε και κάποιες πληροφορίες που πήραμε από την Βικιπαίδεια και αφορούν την Ευρώπη.

Σημ. Τις χώρες τις τσιμπάτε με τον κένσορα από τα δεξιά της οθόνης σας και τις πάτε στο σωστό σημείο με προσοχή μη σας πέσουν αλλού ....... !!!

Καλή τύχη

Πολίτες Εν Δράσει

http://politesendrasei.gr

koinotopia.gr

Για να προβληθείτε κάντε κλικ εδώ.

Καιρός